Consult
22 maart 2018
Match en rematch en rematch…
Match en rematch en rematch…

Match en rematch en rematch…

Hoeft het nog gezegd: kennis en competenties hebben een beperkte houdbaarheid. Je kan medewerkers aan functies koppelen met een zo groot mogelijke match, maar later dringt een rematch zich op. En nadien opnieuw. Het maakt levenslang leren zo noodzakelijk. Acerta ging in debat met 3 HR-directeurs over talent en competenties in een arbeidsmarkt 4.0.

Het was decennialang de aanpak van rekruteringsverantwoordelijken: een vacature uitschrijven met zo fijn mogelijk beschreven competenties en ervaringen die nodig waren om de functie uit te oefenen. Nadien groeiden medewerkers verticaal door naar een volgende functie. In de huidige arbeidsmarkt 4.0 werpt zo’n aanpak te weinig vruchten af. “Stap af van een 100% match tussen kandidaat en vacature. Zo’n kandidaat is moeilijk te vinden. Bovendien verandert de gevraagde kennis zo snel, dat die match snel niet meer klopt.”

Maakbare medewerker

Chris Wuytens, managing director van Acerta Consult, pleit op het event ‘De uitdagingen van arbeidsmarkt 4.0.’ voor de ‘maakbare medewerker’. Rekruteer vooral op talent en attitude en leid de mensen zelf op. Geef talent alle kansen.” Zet in op match, rematch, rematch… is zijn advies. Mensen opleiden beperkt zich trouwens niet tot starters. Ook bij vijftigers is het zinvol om bij te scholen en telkens opnieuw te matchen met de veranderende functies. “In het algemeen loopt België nog erg achterop wat opleiding betreft. Bedrijven investeren heel weinig hierin.”

Is mensen rematchen altijd mogelijk, kunnen we ons afvragen? Voor Alain Florquin, HR-directeur bij CM is de theorie niet altijd gelijk aan de praktijk. “Maar iedereen moet stappen kunnen zetten”, is zijn overtuiging. Mensen moeten zelf verantwoordelijkheid opnemen, ze zijn de motor van hun eigen leven en werk.” Het is een visie die zijn collega HR-directeurs Kurt Van Raemdonck (Belgocontrol) en Bart Lambrechts (Carglass) onmiddellijk beamen.

Verhoogt of verlaagt levenslang leren de druk?

Volgt dan de kritische vraag of levenslang leren haalbaar is en een efficiënt middel tegen burn-out. Of verhoogt het net de druk op mensen?Levenslang leren moet je niet enkel in een werkcontext bekijken, antwoordt Kurt Van Raemdonck, die sinds kort aan de slag is bij Belgocontrol. “Als we mensen digitaal bijschaven, dan is dit nuttig voor hun job, maar ook thuis. Ze kunnen voortaan bijvoorbeeld facebooken met kinderen of kleinkinderen. Een werkgever moet opleidingen ruimer interpreteren.” Bart Lambrechts (Carglass) is het daarmee eens: ”Opleidingen kunnen ook de algemene ontwikkeling bevorderen, mensen gelukkiger maken. Van belang is dat we mensen aan het leren houden.” “Werk en privé zijn geen gescheiden werelden, waarin mensen andere persoonlijkheden hebben”, vindt ook Alain Florquin (CM). “Een diploma betekent niet dat je ‘gearriveerd’ bent. We moeten ons continu bijschaven.”

Vanuit deze visie zou een individueel opleidingsbudget een goede zaak zijn? “Absoluut. Maar zo’n individueel opleidingsbudget moet je op dienstniveau bekijken. Waaraan hebben we nood als dienst of team? Welke opleiding kunnen we gebruiken? Het moet een gespreksonderwerp in het team zijn, waarbij collega’s zelfs kunnen besluiten om budgetten samen te leggen voor een duurdere opleiding.”

Persoonlijkheid is moeilijker te veranderen

Levenslang leren, continu bijscholen vraagt een andere mentaliteit bij medewerkers. Alain Florquin (CM): “We hebben nood aan mensen met het vermogen om te evolueren, mensen die zin hebben om met het bedrijf mee te evolueren. In deze mensen moeten we investeren. Persoonlijkheid wordt een steeds belangrijk aanwervingscriterium. Je kan immers mensen bijscholen, maar iemands persoonlijkheid is moeilijk te veranderen. Een organisatie van de toekomst is voortdurend in beweging. Je moet inzetten op veerkracht.”

Mensen veranderen niet graag. Ze hebben nood aan zekerheid, zoeken steeds naar een houvast. “We kunnen hen misschien jobzekerheid bieden, maar we kunnen niet garanderen dat ze over vijf jaar nog dezelfde job zullen uitoefenen. Het wordt zoeken naar een balans tussen zekerheid en onzekerheid.”

Ook Bart Lambrechts (Carglass) zet persoonlijkheid boven diploma. “We rekruteren al jaren op attitude: klantendrive, passie, goesting, leermotivatie… Daarnaast leiden we al onze mensen zelf op. De technologie evolueert zo snel dat technische bagage verouderd is na twee tot drie jaar.”

Experimenteren met vakantiedagen

Langer werken, continu bijleren maakt dat de druk op werknemers wel eens durft toenemen. Is de mogelijkheid om extra vakantiedagen te kopen een stukje van de puzzel om een beter evenwicht tussen werk en privé te bekomen?

Bart Lambrechts ziet er wel heil in. “We experimenteren hiermee. Op dit moment is het vooral de idee dat mensen de keuze hebben, die een meerwaarde biedt. Vooralsnog hebben weinig mensen van dit aanbod effectief gebruik gemaakt.” Alain Florquin waarschuwt echter: “Je moet oppassen met het opzetten van een afhankelijkheidsrelatie tussen medewerkers door de koop en verkoop van vakantiedagen mogelijk te maken. Die kan immers leiden tot ongezonde werkrelaties. Het is veel zinvoller om na te denken over het aantal verlofdagen voor iedereen. Deze vraag krijgt een extra dimensie doordat we met z’n allen langer moeten werken. Dat betekent dat het ‘hier & nu’ nog belangrijker wordt dan het ‘later’.” Iedereen heeft nood aan vakantie, aan tijd om voldoende afstand te nemen en te rusten zodat men werken langer kan volhouden.

Het is ook een reden waarom de mogelijkheid om verlofdagen te schenken aan een collega voor Kurt Van Raemdonck een brug te ver is. Maar meer nog struikelt hij over de ethische kant. “Je krijgt sociale druk: de ene voelt zich verplicht om te geven, de andere blijft zijn collega iets verschuldigd omdat die hem ooit verlofdagen schonk. Verlof moet individueel blijven.”

Toch wordt verlof stilaan pasmunt bij loononderhandelingen? “Zeker wel. Net zoals telewerken.” Een cafetariaplan, waarbij mensen hun salarispakket (deels) naar behoefte kunnen invullen, daar gaan we zeker naartoe. Of we dit nu willen of niet, is de overtuiging van Bart Lambrechts (Carglass). “We moeten kijken naar de individuele noden van elke werknemer. De uitdaging ligt erin om dit alles te managen.”

Archaïsch systeem

Pijnpunt op de arbeidsmarkt voor velen is de koppeling van loon aan anciënniteit/leeftijd. Dat lijkt niet langer houdbaar? Alain Florquin: “Het is geen taboe meer dat dit een achterhaald systeem is. Bij de CM denken we na over de loonopbouw. Voorlopig legt anciënniteit nog veel gewicht in de schaal. Ik zou salarisgroei liever wat meer koppelen aan evolutie en salarisopbouw ook zien als een middel om mensen wakker te houden.”

“Je merkt al enige vooruitgang, maar mensen leven toch nog met de verwachting van hoe ouder, hoe meer verdienen. We proberen de loonevolutie meer de evolutie in de job te laten volgen: sterkere groei de eerste jaren, afgezwakte groei nadien. Ik merk dat mensen hiervoor stilaan openstaan, maar het blijft moeilijk”, aldus Bart Lambrechts (Carglass).

Bij de overheid ligt het thema nog gevoeliger. “Het is een archaïsch systeem”, vindt Kurt Van Raemdonck. “De koppeling met anciënniteit geldt echter niet alleen voor loon maar ook voor het recht op mutatie en functieverandering. Dat is toch te gek?”

Tekst: Katleen Weytjens – www.wiskeys.be

Meer weten?

Contacteer ons.